เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเปิดดูต่อไปเรื่อย ๆ ก็มีทั้งรูปถ่ายที่เธอรู้เรื่องและรูปที่ไม่เคยรู้มาก่อนเช่นกัน
ส่วนเรื่องที่เขาไปล้างรูปพวกนี้ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และทำอัลบั้มภาพเล่มนี้ขึ้นมาตอนไหน เธอไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย
ในใจของซ่งจือเหยาทั้งหวานซึ้งและตื้นตันเป็นล้นพ้น แต่ก็มีอารมณ์เคืองอยู่บ้าง นึกก่นด่าเจ้าหมาป่าเดียวดายว่าเจ้าเล่ห์เหลือทนจริง ๆ ที่เอาเรื่องเซอร์ไพรส์ ของขวัญแบบนี้มาให้คนดูในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ นี่มันจงใจเรียกน้ำตาชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?
เธอจึงอดไม่ได้ที่จะทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ จี้โย่วเริ่มเข้าใจอารมณ์ที่ซับซ้อนแบบนี้ได้แล้ว จึงแนบชิดอยู่ข้างกายเธออย่างเงียบ ๆ ไม่รบกวน เพียงแต่เชื่อฟังคอยดูตามไปเรื่อย ๆ พอเห็นซ่งจือเหยาเผลอเปิดหน้าเร็วไปหน่อย ก็ยังคอยเตือน “แม่ครับ พ่อบอกว่าให้ดูช้า ๆ หน่อย รอสักพักค่อยเปิดหน้านะครับ”