เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“…จะหย่าร้างจริง ๆ เหรอเนี่ย?!?!” เจียงหมิ่นซิ่วตกใจจนผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงคั่ง
ซ่งรุ่ยเหนียนนั่งอยู่บนม้านั่งพลางขมวดคิ้ว “ดึกดื่นค่อนคืนแล้วนะแม่ เบาเสียงหน่อย!”
ซ่งอันหรานก็นั่งม้านั่งอยู่ข้าง ๆ พี่น้องสองสาวนั่งชิดติดเตียงคั่งด้วยกัน ส่วนซ่งเจิ้นกับเจียงหมิ่นซิ่วพิงตู้เตียงคั่ง คนหนึ่งสูบบุหรี่ อีกคนหนึ่งถักไหมพรม
ซ่งเจิ้นเคาะขี้บุหรี่แล้วกดเสียงต่ำ “คำพูดนี้ก็แค่พวกเราปิดประตูกระซิบกัน ในมุมมองฉันนะ ถ้าสองคนอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุข สู้หย่ากันไปยังจะดีกว่าจริง ๆ”
เจียงหมิ่นซิ่วถอนหายใจโล่งอก “ใช่ จริง ๆ ในใจฉันก็แอบคิดแบบนี้เหมือนกัน อยู่กันมาตั้งหลายสิบปีแล้ว อะไรที่ควรปรับเข้าหากันก็ปรับไปหมดแล้ว แต่ยังใช้ชีวิตร่วมกันไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นทั้งสองคนก็คงไม่เหมาะที่จะเป็นสามีภรรยากันจริง ๆ นั่นแหละ”