กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทว่า พอซ่งจือเหยานึกขึ้นมาได้กลับเพิ่งรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา จึงใคร่ครวญว่าตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่กันแน่
ตื่นเต้นหรือไม่ตื่นเต้นกันแน่นะ?
ดังนั้นระหว่างทางกลับตอนที่จี้เหวยเซินขับรถ เธอจึงเอ่ยถามออกไป
จี้เหวยเซินตอบว่า “เพราะมีความรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง ทำตัวไม่ถูกอย่างมาก ผมก็เลยพยายามไม่ปล่อยให้ตัวเองว่าง”
“แต่พอถึงตอนกลางคืน พวกเธอสองแม่ลูกหลับกันหมดแล้ว ลูกชายเราก็ไม่ชอบงอแง ผมก็ไม่รู้ว่าควรทำอะไร ได้แต่คิดหาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจ ที่เธอเห็นผมยืนอยู่ตรงหน้าต่าง นั่นเพราะผมกำลังนับดาวอยู่”
“อ๊ะ???” ซ่งจือเหยาหัวเราะออกมาอย่างไม่คาดคิด “นับ นับดาวเนี่ยนะ?! ฉันยังนึกว่าคุณกำลังคิดทบทวนชีวิตอยู่เสียอีก…”