ตอนที่ 240 ผมใจร้อนบุ่มบ่ามไปเอง

ทั้งที่เป็นช่วงต้นเดือนสามแท้ ๆ ทว่าระหว่างทางที่จี้ป๋อเหวินปั่นจักรยานกลับบ้านกลับรู้สึกหนาวเหน็บยิ่งกว่าช่วงเดือนสิบสองเสียอีก พอเข้าประตูบ้านก็ไปเอาน้ำร้อนมาล้างหน้าก่อน จากนั้นจึงไปเคาะประตูห้องนอนใหญ่ “…หลี่ผิง เธอออกมาหน่อยเถอะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอ เราสองคนมาเปิดอกคุยกันหน่อย”

“ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ต่างคนก็ต่างอึดอัดใจ แล้วมันก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้สักอย่าง”

ไม่นานนัก ในที่สุดประตูก็ถูกเปิดออกช้า ๆ จากด้านใน หลี่ผิงเดินขอบตาดำคล้ำออกมา ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

จี้ป๋อเหวินเดินตามไปนั่งข้าง ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก “พวกเด็ก ๆ เคยไปหาเธอแล้ว ก็ขอโทษเธอไปแล้วเหมือนกัน ส่วนตัวฉันเอง วันนี้ก็จะขอโทษเธออย่างจริงจัง ขอโทษนะ ฉันยอมรับว่าตัวเองเป็นคนไร้ความรับผิดชอบ ไม่มีจุดยืน”