กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คืนมัธยมต้นปีสาม เฉียวชิงลู่ลากสังขารอันเหนื่อยล้าจูงลูกชายก้าวลงจากรถราง พอเท้าแตะพื้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เธอรู้สึกเหมือนร่างจะแหลกเป็นเสี่ยง ๆ เหนื่อยล้าทั้งกายและใจจริง ๆ
เพื่อจะลองหาเบาะแสอะไรบางอย่างจากทางเฉินเฉียงน้องชายของเฉินหง เธอจึงซื้อของมากมายไปที่นั่นแต่เช้าตรู่
โดยอ้างว่าเฉินหงเกิดเรื่อง กลัวว่าเฉินเฉียงกับเฉินหงที่รักใคร่กลมเกลียวกันมากตั้งแต่เด็กจะคิดสั้น จึงมาคอยปลอบใจ ทว่าพูดยังไม่ทันพ้นสองประโยคตัวเองก็เริ่มร้องไห้ ร้องจนหายใจไม่ทัน สุดท้ายก็แกล้งทำเป็นยืนไม่ไหวล้มพับลงไปกับพื้น
ใครจะไปคิดว่าพอฟื้นขึ้นมา สองสามีภรรยาที่หน้าหนาปานกำแพงเมืองคู่นั้นกลับทำตัวเป็นเสือยิ้มสั่งให้เธอทำกับข้าวให้กิน