กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยามที่เฉียวชิงลู่พาลูกชายก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านพักรวมการไฟฟ้า ฟ้าก็เพิ่งจะเริ่มโพล้เพล้พอดี
สองแม่ลูกพูดคุยหัวเราะร่า ดูแล้วไม่เพียงแต่อารมณ์ดี ทว่าเห็นได้ชัดว่ามีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้าง สีหน้าท่าทางก็เปล่งปลั่งแจ่มใสเป็นอย่างยิ่ง
ครั้นเดินมาถึงใต้ตึกที่พัก เฉินเฟยเฟยก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวอยู่บ้าง จึงหยุดก้าวเท้าแล้วเอ่ยถามเสียงเบาหวิว “แม่ครับ ถ้าพ่อกับย่ารู้ว่าผมขโมยเงิน แล้วทุบตีผมจะทำยังไงดีล่ะครับ?”
เฉียวชิงลู่เอ่ยอย่างราบเรียบ “ลูกลืมที่แม่บอกไปแล้วเหรอ?”
เฉินเฟยเฟยเกาหัว “อืม แม่บอกว่า…พวกแม่เป็นผัวเมียกัน เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เงินพวกนั้นเดิมทีเรียกว่า…เรียกว่า……”
เฉียวชิงลู่ “สิน…สมรส”
เฉินเฟยเฟย “ใช่ครับ สินสมรส!”