ตอนที่ 152 ไปฮันนีมูนกันสองคน

แต่พูดก็พูดเถอะ พอกลับมาถึงตอนเพิ่งขึ้นรถ น้ำตาเธอก็เริ่มหยดแหมะ ๆ ลงมาไม่หยุด

ซ่งเจิ้นนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยเช็ดให้เป็นระยะ ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากปลอบอะไร

หวังไฉ่เสียถือไข่ไก่ 4 จินกับเศษผ้า 4 จิน บอกอย่างดีอกดีใจและเด็ดขาดว่าไม่ต้องไปส่งเธอ ระยะทางแค่นี้ เดินเล่นไปขึ้นรถเมล์ก็กลับถึงแล้ว

นักแสดงอีกสามคนก็รับของไปพร้อมรอยยิ้มเบิกบานเช่นกัน บอกว่าให้วางใจได้ เดี๋ยวพวกเธอจะกลับบ้านไปทำกับข้าว ทำเสร็จก็จะเอาไปส่งให้ตาแก่ ตอนค่ำอาสะใภ้หยางก็จะนอนค้างในห้องหลักสักคืนเพื่อคอยดูเขาไว้

พอซ่งจือเหยาได้ยินแบบนี้ ก็รู้สึกว่าให้แค่ไข่ไก่กับเศษผ้ามันออกจะน้อยไปหน่อย ก่อนแยกย้ายจึงอดถามหวังไฉ่เสียไม่ได้ว่าต้องเลี้ยงข้าวพวกเขาอีกสักมื้อไหม