กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้น แสงแดดเจิดจ้า สว่างไสวไปทั่ว
ช่วงเช้า เป็นช่วงเช้าที่แสนจะธรรมดา
พอถึงเที่ยงวัน ก็ยังคงเป็นครอบครัวสามคนที่ไปส่งข้าวที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม
จี้โย่วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างตื่นเต้นพลางกอดซ่งจือเหยา “แม่ครับ โย่วโย่วร่วมแสดงด้วยได้ไหม?”
“หนูต้องแกล้งทำเป็นกลัวเหมือนเด็กในทีวีไหม!”
“เพราะสถานการณ์น่ากลัวขนาดนั้น หนูเป็นเด็กตัวเล็กแค่นี้ ถ้าไม่กลัวขึ้นมา ต้องดูไม่สมจริงแน่เลยใช่ไหม?”
ซ่งจือเหยาอุทานอย่างประหลาดใจ “สวรรค์ ลูกของฉันฉลาดเกินไปแล้ว! แต่ลูกไม่ต้องถึงกับร้องไห้ขี้มูกโป่งเพื่อการนี้นะลูกรัก ให้แม่คิดก่อนนะ…”
“ลูกก็แค่แกล้งทำเป็นกลัวมาก ๆ แล้วหลบอยู่ข้างหลังแม่คอยกอดแม่ไว้แล้วกัน!”