กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งจือเหยาเริ่มจะเหนื่อยใจขึ้นมานิด ๆ แล้ว
“ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาจริง ๆ ตอนเรียนก็ไม่มี ตอนนี้ก็ไม่มี อนาคตยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่ ฉันพูดจริง ๆ นะ จี้เหวยเซิน” เธอสบตาเขาด้วยความอดทนและจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
จี้เหวยเซินกลับพูดขึ้นว่า “งั้นก็แปลว่า คุณเข้าใจเขาเป็นอย่างดีจริง ๆ สินะ”
อารมณ์ของซ่งจือเหยาในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ลุกพรวดขึ้นมายืนทันที “ใช่! ฉันเข้าใจดี เข้าใจเป็นพิเศษ เข้าใจทะลุปรุโปร่งไปเลย พอใจหรือยัง! เราสองคนยังเคยเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะแล้วก็เคยส่งกระดาษโน้ตแผ่นเล็กให้กันด้วยซ้ำ!”
“ถ้าอยากกินน้ำแกงบะหมี่ก็ทำเองเถอะไป๊! เจ้าตัวน่ารำคาญติดหนึบเอ๊ย!”