ตอนที่ 117 ลองพูดอีกคำดูสิ?

รุ่มราตรีจุติลงมา หลังจัดการล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ สองแม่ลูกก็มุดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ชวนกันอ่านหนังสือนิทานและฟังวิทยุ

อาจเป็นเพราะช่วงสองสามวันมานี้มีเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ซ่งจือเหยาจึงรู้สึกราวกับว่าไม่ได้ใช้ช่วงเวลาแสนสงบแบบนี้นานมากแล้ว ชวนให้คิดถึงจริง ๆ

ทว่าจี้โย่วใช้เรี่ยวแรงตอนกลางวันไปจนหมดเกลี้ยง เมื่อได้ซุกอยู่ในอ้อมอกอันอบอุ่นนุ่มนิ่ม ไม่นานก็ทนความง่วงไม่ไหว ผล็อยหลับไปในที่สุด

ก่อนจะหลับสนิท มือเล็ก ๆ ยังคงกำคอเสื้อของเธอไว้แน่นพลางละเมองึมงำ “จือเหยามีเหวยเซิน แม่ ก็มีพ่อแล้ว”

“เหยาเหยา ห้ามถูกแย่งไปอีกนะ ต้องเป็นของโย่วโย่วคนเดียวเท่านั้น…”