ตอนที่ 102 ยังไงก็ต้องสนองให้ได้

ซ่งจือเหยาตัวแข็งทื่อทันใด เข้าใจความหมายของเขา สายตารีบเหลือบซ้ายแลขวา “ยังไงพวกเราสองคนก็เป็นผัวเมียกันแล้ว งั้น อืม ไม่รังเกียจหรอก…” แดดยังเปรี้ยงอยู่เหนือหัว ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะขวยเขินอยู่บ้าง

แต่ก็ไม่มีคนนี่นา เขาเหนื่อยขนาดนี้แล้ว แค่อยากจุ๊บทีหนึ่ง ยังไงก็ต้องสนองหน่อยสิ

จี้เหวยเซินยิ่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ตั้งใจชะลอความเร็วเข้าใกล้ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อ จนกระทั่งแทบจะแนบชิด พลันเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าคุณนายศาสตราจารย์จี้เคยได้ยินคำหนึ่งไหม ที่เรียกว่าผลซีการ์นิก”

ซ่งจือเหยาชะงักงัน หน้าตาเหรอหรา “เอ๋…?”

จี้เหวยเซินถือโอกาสหิ้วห่อกระดาษน้ำมันทั้งหมดในมือเธอไป “ไปเถอะ ควรกลับได้แล้ว”

…ไม่ใช่สิ??

หา???

ซ่งจือเหยายังไม่ได้สติด้วยซ้ำ จำต้องรีบควงแขนเขาเดินตามออกไป ในใจกลับคันยุบยิบอย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วซักไซ้ต่อ “ตกลงมันหมายความว่าอะไรกันแน่คะ ฉันไม่เคยเรียนคำนี้นี่!”