ตอนที่ 100 ผมฟังจือเหยาครับ

พวกเจียงหมิ่นซิ่วมาถึงตอนตีสามกว่า พอขึ้นชั้นบนมาก็เห็นจี้เหวยเซินพาจี้โย่วนั่งอยู่ที่เก้าอี้ม้านั่งยาวตรงระเบียงทางเดิน

เพื่อประหยัดไฟ หลอดไฟไส้ด้านบนจึงเปิดไว้เพียงไม่กี่ดวง ท่ามกลางแสงสว่างสลับมืดสลัว จี้โย่วสวมหน้ากากอนามัยที่จี้เหวยเซินไปขอมาให้นั่งอยู่ข้างกายเขาอย่างว่าง่าย ส่วนบนเก้าอี้ยาวฝั่งตรงข้ามคือเจียงอี้ชางที่บ่นพึมพำไม่หยุดมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว

“พวกแกคนในตัวเมืองไม่สั่งสอนเมียกันหรือไง ปล่อยให้เธอมาตะคอกใส่ผู้หลักผู้ใหญ่ต่อหน้าต่อตาแบบนี้น่ะนะ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าอยู่บ้านสามีแล้วเธอจะกล้าทำตัวแบบนี้ด้วย!” เจียงอี้ชางกดเสียงต่ำพูดด้วยความโมโห

จี้เหวยเซินตีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

ก่อนที่ซ่งจือเหยาจะเข้าไปในห้องผู้ป่วยได้บอกเขาไว้แล้วว่า ไม่ว่าตาจะพูดอะไรก็ไม่ต้องไปสนใจ รอให้พวกแม่มาถึงก่อนค่อยว่ากัน