กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังเลิกประชุมเช้า บรรยากาศในห้องทำงานก็เต็มไปด้วยความอึมครึม
“ไม่ใช่สิ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ เลยนะ วันก่อนคนสวยมากบ้านหัวหน้าวิศวกรจี้พาสาวสวยน้อยมาส่งข้าวส่งน้ำ ฉันเห็นเขายังอารมณ์ดีอยู่เลย เมื่อวานก็ปกติดี วันนี้ทำไมถึงกลับมาทำหน้าบึ้งตึงอีกล่ะ?” ช่างเทคนิคอาวุโสคนหนึ่งพูดด้วยความกลัดกลุ้มใจ
จางจื้อกอดอก ขมวดคิ้วแน่นเช่นกัน ผู้รอบรู้อย่างเขาก็สงสัยเหมือนกัน “ซี๊ด ใครว่าไม่ใช่ล่ะ วันก่อนพวกเราไปหน้างาน หัวหน้าจี้ยังถามฉันว่าใส่เสื้อหนาไหม หนาวไหม ฉันยังแอบซึ้งใจอยู่เลย ฉันบอกว่าหนามาก ไม่หนาว พอพูดจบฉันก็ต้องถามกลับตามมารยาทใช่ไหมล่ะ ฉันถามว่าหัวหน้าจี้ท่านหนาวไหมครับ?”