กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จากนั้น ซ่งจือเหยาก็ถูกอะไรบางอย่างดุนสะกิดเข้า
“…แม่ครับ?” เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูห้องตรงระเบียงทางเดินถูกผลักเปิดออก
“!” เธอพลันสะดุ้งเหมือนโดนของร้อน รีบกดมือลงบนขาของเขาเปะปะเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น
ชั่วครู่ต่อมา ได้ยินเพียงเสียงจี้เหวยเซินส่งเสียงครางฮึ่มสั้น ๆ ในลำคออย่างสะกดกลั้น—
ซ่งจือเหยาฟังจนลำคอแห้งผาก อดคิดไม่ได้ว่าคงต้องดื่มน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วอีกสักหน่อย
“พ่อครับ?” ทว่าจี้โย่วก็ได้ยินเช่นกัน ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง ก้าวเท้าเร็ว ๆ ดังพั่บ ๆ เข้ามาด้วยความกังวล “แม่ครับ พ่อไม่สบายเหรอครับ?”
“หนูได้ยินเสียงพ่อร้อง—”
“ใช่ ๆ! คือว่า อื้ม พ่อเขาอาหารไม่ค่อยย่อยน่ะ กินเยอะไปหน่อย!” ซ่งจือเหยารีบจัดผมอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไปหา