ตอนที่ 9 ไม่มีอะไร ไม่ต้องมายุ่ง

ชั่วพริบตานี้ สิ่งแรกที่ซ่งจือเหยานึกขึ้นมาได้กลับไม่ใช่การด่าเซียวเฉียง

แต่กลับเป็นความรู้สึกซับซ้อนอย่างยิ่งจนต้องแอบด่านักเขียนบ้า ๆ นั่นในใจไปอีกหลายยก

เห็นได้ชัดว่า หลังจากที่เธอแต่งงานเข้าเมืองไปแล้วโดนสาปแช่ง ก็เหมือนกับตัวตนเดิมของเธอถูกขังไว้ในกรงแคบ ๆ ซ้ำยังถูกวางยาจนมึนงง ปล่อยให้เธอหลับใหลอยู่ตลอดเวลา

จดหมายและโทรเลขเหล่านั้นที่นาน ๆ ครั้งจะติดต่อกับทางบ้าน พอมาคิดดูให้ละเอียดก็เป็นไปตามแบบแผน แห้งแล้งราวกับรายงาน ปราศจากความรู้สึก…

เธอไม่เคยใส่ใจเลยสักนิดว่าอันหราน หรือว่าพ่อแม่ ต้าเหนียน และตายายจะมีความเป็นอยู่อย่างไร ช่วงนี้กำลังทำอะไรกันอยู่ มีเรื่องกลัดกลุ้มใจหรือเรื่องยากลำบากอะไรบ้างหรือไม่

ตอนนี้พ่อกับแม่ก็ยังคงทำไร่ไถนาอยู่ตลอด ทั้งสองคนไม่ได้มีการศึกษาสูงอะไร และไม่มีทุนรอนจะไปเสี่ยงทำกิจการส่วนตัวเหมือนคนอื่นเพื่อทำกิจการเล็ก ๆ

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ตั้งแต่พวกเธอจำความได้ พ่อแม่ก็ยุ่งง่วนอยู่ตลอดเวลา การที่สามารถดูแลให้พวกเด็ก ๆ ได้กินอิ่ม นุ่งอุ่น ได้เรียนหนังสือ ก็นับเป็นพ่อแม่ที่มีความรับผิดชอบและยอดเยี่ยมอย่างหาที่สุดมิได้แล้ว