กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 อย่าโยนภาระความกตัญญูให้คนอื่น
ครอบครัวสามคนหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้ามาในเขตบ้านพัก ดูโดดเด่นสะดุดตาไม่น้อย โชคดีที่หน้าหนาวอากาศจัดแบบนี้ไม่มีใครออกมายืนจับกลุ่มนินทากันข้างนอก แค่อ้าปากลมเย็นก็ตีฟันจนสั่นแล้ว แม้แต่คุณย่าหวังชั้นล่างก็ยังไม่ออกมา เพราะพื้นลื่นเป็นน้ำแข็ง ถ้าหกล้มไปคงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
สวี่ตี๋เห็นเสี่ยวจวินอุ้มหลานออกมาเปิดประตูให้ ก็รู้ทันทีว่าช่วงนี้น้องชายเธอกลายเป็นกำลังหลักในการเลี้ยงเด็กไปแล้ว
"พี่รอง พี่เขยรอง มาแล้วเหรอครับ รีบเข้ามาเร็ว หน่วนหน่วน คิดถึงน้าเล็กไหมครับ"
"คิดถึง!" หน่วนหน่วนที่ถูกห่อตัวจนกลมป๊อกจำเสียงน้าชายได้ รีบตะโกนตอบเสียงดังฟังชัด
"เจาหยาง ร่างกายฟื้นตัวดีขึ้นหรือยังลูก"