เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 แบ่งปันน้ำใจ
กลิ่นหอมของซุปไก่ลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว ช่างยั่วยวนชวนน้ำลายสอจนแทบกลั้นไม่อยู่
"กลิ่นอะไรเนี่ย หอมชะมัดเลย"
"ซุปไก่ กลิ่นซุปไก่แน่ๆ แถมใส่เห็ดหอมด้วย"
"ใครช่างมีวาสนาปากดีขนาดนี้นะ กลิ่นหอมจนคนฟังแทบน้ำลายไหล"
ในบรรดาญาติคนไข้ ไม่ได้มีแค่สวี่ตี๋คนเดียวที่มาเช่าเตาในครัว หลังโรงอาหารมีเตาไฟเรียงรายไว้คอยอำนวยความสะดวกให้ญาติคนไข้โดยเฉพาะ
เพราะยุคนี้ข้าวของหาซื้อยาก ลำพังอาหารคนไข้ของโรงพยาบาลอย่างเดียวก็ทำให้โรงอาหารรับภาระหนักมากแล้ว
การมีเตาให้ญาติที่พอมีกำลังทรัพย์มาทำอาหารเองได้ ก็ช่วยแบ่งเบาภาระของโรงอาหารไปได้เยอะ
ไก่ครึ่งตัวหนักตั้งสามชั่งกว่า ใส่เห็ดแห้งลงไปอีกกำมือ ต้มออกมาได้เกือบเต็มกะละมัง
"อาจารย์จู เดี๋ยวดึกหน่อยฉันเอากะละมังมาคืนให้นะคะ"