กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 179 นับถอยหลัง
“ก็ดี…คราวหลังช่วยปลอบผมหน่อยแล้วกัน”
ฝานจั๋วชิงพูดประโยคนี้จบ สีหน้าพลันแข็งค้างไปทันที
เขาไม่รู้ว่าตัวเองสมองไหลหรือเป็นบ้าไปแล้วกันแน่
ถึงได้พูดประโยคที่ทำเอาต่อจากนี้ไปในชีวิตที่เหลือ แค่คิดถึงขึ้นมาก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนีออกมาได้
“เฮ้อ…ก็ได้…”
ฝานเจวี๋ยทำหน้าจนใจพลางตบไหล่เขา ในวินาทีนั้นเธอเข้าใจแล้วว่าคุณพ่อเองก็ต้องการให้มีคนปลอบเหมือนกัน
สองพ่อลูกเดินเอื่อยเฉื่อยกลับบ้าน จัดวางหนังสือและบัตรคำไว้บนโต๊ะเรียนตัวเล็กของเด็กน้อย
เวลาฝานจั๋วชิงพักผ่อน ป้าจางจะไม่แวะมา
เขาเดินไปที่ห้องนอนเปลี่ยนชุดนอน แล้วนำชุดนักเรียนและเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไปใส่รวมกันในเครื่องซักผ้า