กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ในที่สุดเขาก็หยุดร้องไห้
เด็กน้อย ๆ พากันกรูเข้ามาเป็นฝูง บางคนอยากปลอบพวกเขาสองคนจริง ๆ บางคนก็รำคาญที่พวกเขาสองคนเสียงดังเกินไป
บางคนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมา แต่ยังไงทุกคนก็มากันหมดแล้ว
เด็ก ๆ รวมตัวกันเป็นกลุ่มจนอาจารย์แทรกเข้าไปไม่ได้ ต้องยืนอยู่ด้านนอกแล้วปลอบพวกเธอสองคน
เสียงร้องไห้ข้างหูค่อย ๆ เบาลง ฝานเจวี๋ยลืมตาขึ้นมอง เห็นเด็ก ๆ ล้อมรอบตัวเป็นจำนวนมาก ก็ร้องไห้ต่อไปไม่ไหวในทันที
“หนูฝานเจวี๋ย อย่าร้องไห้เลย ดูสิ ทุกคนไม่ร้องแล้ว มาเช็ดน้ำตากัน”
อาจารย์หาโอกาสได้ในที่สุด รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอให้สะอาด
“ทุกคนไม่ร้องไห้แล้วหรือ”