กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 คุณห้ามเรียนแบบที่ฉันพูด
“รู้แล้ว...”
ฝานเจวี๋ยยังคิดว่าพ่อตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่จะทำคือความดีใจ แต่กลับคาดไม่ถึงว่าจะทำหน้าขรึมสั่งสอนเธอ เธอจึงได้แต่พยักหน้าอย่างงง ๆ
“มีไข้ไม่มีวันตายหรอก ต่อไปอย่าพูดคำว่าตายพร่ำเพรื่อ เธอจะไม่มีวันตาย”
ฝานจั๋วชิงกลัวเธอจะมองไม่ชัด จึงจงใจชะลอความเร็วของภาษามือลงอย่างมาก เพื่อให้มั่นใจว่าเธอจะมองเห็นได้อย่างชัดเจน
“อืม...”
ฝานเจวี๋ยเพิ่งหายป่วยหนัก นอกจากจะไม่ได้รับความห่วงใยอันอบอุ่นจากพ่อแล้ว กลับถูกสั่งสอนไปชุดใหญ่ ในใจอดรู้สึกเสียใจไม่ได้
“...”
ฝานจั๋วชิงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ แล้วอุ้มเธอไปแปรงฟันล้างหน้า