กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 แย่แล้ว ฉันกินข้าวแล้วนะ!
ลิฟต์หยุดที่ชั้น 16 ฝานจั๋วชิงยกมือขึ้นตบหัวเด็กเบา ๆ ราวกับไปแตะโดนสวิตช์บางอย่าง เด็กน้อยขับรถสปอร์ตคันเล็กกลับเข้าบ้านอย่างชำนิชำนาญ
ครั้งนี้ถือว่าเล่นจนจุใจจริง ๆ ตอนอาบน้ำหายากนักที่จะยอมนั่งอยู่นิ่ง ๆ อย่างว่าง่าย ไม่ได้สาดน้ำใส่ตัวเขา
สุดสัปดาห์ผ่านพ้นไป โจวเหอก็มารับเด็กไปที่ตระกูลฉินตั้งแต่หกโมงเช้าตรงของวันจันทร์ สองวันที่ไม่ได้เจอกันช่างคิดถึงเหลือเกิน
“อวี้อวี้ คิดถึงน้าสะใภ้ไหม”
“คิดถึงสุด ๆ เลย...”
เด็กน้อยพยักหน้าพลางนั่งอยู่บนตักของเธอ ดูเหมือนยังคงง่วงนอนอยู่บ้าง หัวกลมเล็กผงกหงึกหงักไปมา