กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 พ่อคะ รองเท้าของหนูพ่นน้ำได้ด้วย!
ร้านอาหารเล็ก ๆ บริเวณริมฝั่งหาดชางไห่มีอยู่มากมาย ร้านหม้อไฟและร้านปิ้งย่างตั้งเรียงรายเป็นแถว
คืนนี้มีกิจกรรมจึงทำให้ทุกร้านเต็มทุกที่นั่ง พวกเขาเลือกร้านเนื้อย่างแห่งหนึ่งหลังจากกดบัตรคิวแล้วก็นั่งรออยู่ที่หน้าร้าน
“ข้างหน้ายังเหลืออีกสิบโต๊ะ งั้นฉันโทรหาพ่อฉันให้เขาติดต่อช่วยแทรกคิวให้หน่อยไหม”
จี้หนานเฟิงเติบโตมาขนาดนี้ไม่เคยต้องรอคิวเวลาออกไปกินข้าวนอกบ้านเลย เขานั่งรับลมอยู่ที่หน้าร้าน ในใจพลันรู้สึกถึงความอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก
“ตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มครึ่ง นายจะรีบไปทำไม”