กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 41 พอฉันว่างแล้วจะคิดถึงเธอ
หลังจากจัดการเรื่องที่บริษัทของฉินอวี่รุ่ยเสร็จ เขาก็ขับรถมารับพวกเธอไปที่หน้าโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งแห่งเมืองหลวง
ช่วงเลิกเรียนมีนักเรียนออกมาเป็นกลุ่ม ๆ มากมาย ใบหน้าแต่ละใบเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัยเยาว์
ทั้งวันไม่ได้เจอเด็กน้อย สีหน้าของฝานจั๋วชิงยิ่งแข็งกร้าวและหม่นหมองขึ้นเรื่อย ๆ ดูน่ากลัวกว่าปกติเสียอีก
เวลาในแต่ละคาบเรียนช่างยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เขานั่งอยู่บนที่นั่งเหมือนติดคุก อยากจะโดดเรียนออกไปหาเด็กน้อยเสียเดี๋ยวนี้
เขาตัวสูงมาก มองเห็นได้แต่ไกลในฝูงคน ฝานเจวี๋ยก้าวขาสั้น ๆ วิ่งเข้าไปหาเขา