กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 พ่อใจร้าย!
ฝานจั๋วชิงอุ้มลูกสาวไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบค้อนเป่าลมส่งให้เธอเล่น พยายามปลอบให้เธออารมณ์ดี
แต่เด็กเล็กเวลาที่ร้องไห้ใช่ว่าจะปลอบกันได้ง่ายทุกครั้ง โดยเฉพาะตอนที่ความผิดไม่ใช่ของตัวเอง ยิ่งจะร้องไห้งอแงหนักเป็นพิเศษ
“……”
เขาอ้าปากออก ลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงไม่ออก ไม่มีทางที่จะปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนเหมือนคนอื่นได้
ตั้งแต่ป่วยเป็นออทิสติกชนิดเย็นชาในวัยสามขวบ ตลอดระยะเวลาสิบห้าปีหลังจากนั้น ฝานจั๋วชิงก็ไม่เคยเอ่ยปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว
ลืมไปนานแล้วว่าต้องออกเสียงอย่างไร ต้องอ่านประโยคหนึ่งให้ลื่นไหลได้อย่างไร