เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 410 เจ้าเหมียวน้อยมักขี้ลืมจริง ๆ
หนิงจู๋วางอาหารเช้าที่ทำเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ เธอกับหลีอินนั่งเรียงกันอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านมีแขกสองคนมาเยือน
เหมียวเมี่ยวเมี่ยวกับเสี่ยวไป๋มาอาศัยกินข้าวอีกแล้ว แถมยังเอาไก่ย่างมาด้วยหนึ่งตัว
ระหว่างกินข้าว หนิงจู๋กำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ให้หลีอินฟังต่อ เสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัยว่า “เมื่อกี้พี่อาจู๋บอกไม่ใช่เหรอว่าเมื่อคืนหลีอินนายท่านกลับมาแล้ว? เมื่อวานไม่ได้เล่าเรื่องพวกนี้หรือ?”
เหมียวเมี่ยวเมี่ยวเกาหัว เธอเองก็ไม่รู้ ได้แต่ส่งสายตาถามไปยังสองคนฝั่งตรงข้าม
ใบหน้าหนิงจู๋แดงระเรื่อ เธอถลึงตาใส่แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เรื่องของผู้ใหญ่ พวกเธออย่ายุ่ง!”
เจ้าเหมียวทั้งสองหดคอลงพร้อมกัน เพราะตอนนี้ท่าทางของอาจู๋เหมือนน้าซ่านโม่ไม่มีผิด…
แต่เหมียวเมี่ยวเมี่ยวตั้งตัวได้ทันที เธอเชิดคอแล้วใช้มือจิ้มเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ “ได้ยินไหม? เรื่องของผู้ใหญ่ เด็ก ๆ อย่ายุ่ง!”
หูแมวของเสี่ยวไป๋กระดิก หางโค้งงอเป็นวงแสดงความสงสัย
ดูเหมือนว่า…ฉันอายุมากที่สุดที่นี่นะ?