เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 สถานที่กำเนิดของฉัน
ความโกลาหลปั่นป่วน พลังสีดำและสีขาวถักทอกัน รังสรรค์ภาพม้วนไร้ขอบเขตขึ้นมา
ตรงกลางภาพม้วน แสงสว่างและความมืดบรรจบกัน ดวงดาวผลิบานขึ้นในความโกลาหลอันไร้ขอบเขต เบ่งบานเป็นสีสันอันงดงาม
เมล็ดพันธุ์แห่งห้วงฝันและจิตสำนึกเติบโตขึ้นอย่างเงียบงันในความโกลาหลผืนนี้ พวกมันคือเสียงหายใจแรกเริ่มของจักรวาล เป็นจุดเริ่มต้นของการเติบโตของสรรพสิ่ง
ท่ามกลางความงดงามไร้ขอบเขต แสงสว่างสายแรกผลิบานขึ้นอย่างเงียบงัน มันไม่ใช่ทั้งสีขาวและสีดำ
มันไม่ใช่สีใดในจักรวาล แต่ในเวลานี้กลับส่องสะท้อนโลกใบใหม่ทั้งหมด
แสงนี้คือการตื่นพลังของจิตสำนึก เป็นจุดเริ่มต้นของการสัมผัสรับรู้ของสรรพสิ่ง มันค่อย ๆ แผ่ขยาย ซึมซับและหลอมรวมเข้ากับสีดำและสีขาวรอบข้าง สร้างสีสันเฉดเทาต่าง ๆ ขึ้นมา
ในโลกสีเทาผืนนี้ โครงร่างของสรรพสิ่งค่อย ๆ ชัดเจน เส้นสายของจักรวาลปรากฏขึ้นภายใต้แสงสว่าง
พลังของทั้งสองยังคงหลั่งไหลเข้าสู่โลกใบใหม่นี้ เติมชีวิตชีวาให้อย่างไม่ขาดสาย และเร่งให้จักรวาลใหม่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว