เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377 เส้นทางที่ผิด ภาพฝันอันน่าขัน
“ฉันไม่ปฏิเสธว่าคนที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้เป็นกลุ่มแรกคือวีรบุรุษ เป็นผู้บุกเบิกที่ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ”
หลีอินมองผลึกศิลาทุกก้อนที่ประกอบขึ้นเป็นร่างยักษ์ มีขนาดเท่ากำปั้นเด็ก ไม่สะดุดตาและไม่พิเศษอะไร เหมือนคนธรรมดาทั่วไป เป็นเพียงปัจเจกธรรมดาที่ประกอบกันขึ้นเป็นสังคม
แต่พวกเขาเคยเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตทุกคน พวกเขาธรรมดาเกินไป ตอนมีชีวิตก็ไม่มีคุณสมบัติแต่กำเนิดที่จะเป็นผู้แข็งแกร่ง หลังตายแล้วก็ทำได้เพียงกลายเป็นเซลล์ธรรมดาเซลล์หนึ่งบนร่างยักษ์ เป็นผลึกที่มีชีวิตก้อนหนึ่ง กระทั่งไม่อาจเป็นแกนกลางของผู้ควบคุมอันสมบูรณ์แบบได้
“แล้วคนเหล่านี้ คนธรรมดาที่กระทั่งชื่อยังทิ้งไว้ไม่ได้ มีสักกี่คนที่สมัครใจหลอมรวมเข้ากับร่างมหึมานี้? มีสักกี่คนที่เข้าใจการตัดสินใจของพวกนายจริง ๆ?”
คำถามของหลีอินดังก้องระหว่างหมู่ดาว แต่ฉางเจิงกลับตอบไม่ได้
“งั้นบอกฉันมา คนที่กลายเป็นผลึกชีวาและหลอมรวมเข้ากับร่างนี้ยังมีชีวิตอยู่ไหม?”
“ยังมีชีวิต แต่เหลือเพียงจิตยึดติด…”