เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 ผลไม้สีฟ้า
เหมียวเมี่ยวเมี่ยวกำลังยืนอยู่ริมทะเล เตรียมตามหาแหล่งกำเนิดกลิ่นอายสักแห่งแล้วบุกไปจัดการ จู่ ๆ ก็จามขึ้นมา บรรยากาศขึงขังที่อุตส่าห์สั่งสมไว้พลันสลายไปหมด
เธอใช้กรงเล็บเล็ก ๆ ถูใบหน้า ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ก็คิดถึงบ้านของน้าซ่านโม่ขึ้นมา
เหมือนตัวเองจะลืมอะไรบางอย่างไป
อืม… ก่อนออกมา ฉันปิดเบรกเกอร์แล้ว ของในตู้เย็นก็กินหมดแล้ว หน้าต่างก็ปิดเรียบร้อย แล้วมีอะไรอีกนะ?
เธอย่อตัวลงครุ่นคิดอย่างหนัก พลางถอนหญ้าบนพื้นไปสองสามต้นโดยไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นสีเขียวในฝ่ามือ เธอก็นึกออก…
“ฉะ…ฉันจำได้ว่าน้าซ่านโม่เคยบอกว่า ต้องรดน้ำต้นไม้ในบ้านด้วยเหมียว ถ้าไม่อยู่บ้านนาน ๆ ก็ฝากกุญแจไว้กับเพื่อนบ้าน ให้เขาช่วยดูแล…”
ฉันไม่ได้กลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ?
น่าจะเกินหนึ่งสัปดาห์แล้วมั้ง? พืชพรรณพวกนั้นจะตายไหมถ้าทิ้งไว้เกินหนึ่งสัปดาห์?
เธอหันไปถามเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ “ถ้าเธอไม่ดื่มน้ำหนึ่งสัปดาห์จะตายไหมเหมียว?”