เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 341 เธอนั่นแหละปีศาจ
หลีอินกำลังกินข้าวอยู่ในร้านอาหารของเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เธอแบ่งจิตสำนึกส่วนหนึ่งจมลงไปในร่างต้น มองพลังห้วงฝันก้อนนั้นที่ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ในใจก็รู้สึกพึงพอใจขึ้นมาเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงบททดสอบหลายครั้งที่ผ่านมา รอยยิ้มจนปัญญาก็ผุดขึ้นตรงมุมปากอย่างอดไม่ได้
ตอนแรกเธอยังคิดว่าบรรพชนใจอ่อนอย่างหลีหว่านฉิงเป็นแค่กรณีพิเศษ แต่หลังจากนั้นบรรพชนในบททดสอบทุกครั้งต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเองทั้งนั้น
ดูเหมือนบททดสอบจะเป็นแค่ฉากบังหน้า ส่วนจะผ่านได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับว่าบรรพชนยอมรับหรือเปล่า
ส่วนพวกเขาก็เปิดทางให้ผู้สืบทอดรุ่นหลังอย่างเธอแทบทุกเรื่อง ขอแค่แสดงนิสัยที่แท้จริงออกมา แล้วเสริมด้วยความฉลาดและความรู้ ก็เอาชนะใจพวกเขาได้ง่าย ๆ
กลับทำให้หลีอินรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อบรรพชนที่อายุมากกว่านั้นมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู นี่เป็นความรู้สึกที่เธอแทบไม่เคยได้สัมผัสมาตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา
ครอบครัวของเธอมีญาติพี่น้องน้อยนิด คนที่เรียกได้ว่าเป็นญาติก็มีแค่คุณลุงคนเดียว