กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 339 พฤกษ์ยักษ์หัตถ์มนุษย์ที่รับมือยาก
ในตอนนั้นเอง เสียงแหวกอากาศสายหนึ่งพุ่งตรงมาทางทั้งสามคน พร้อมประกายคมกริบ
ข่งปิงไม่มีเวลาตอบสนองเลยด้วยซ้ำ หนามแหลมรูปร่างประหลาดก็พุ่งมาถึงด้านหลังซ่านโม่แล้ว
“พี่ซ่านโม่ ระวัง!”
เสียงร้องตกใจยังไม่ทันขาดคำ หนามแหลมก็แทงทะลุหน้าอกซ่านโม่ พุ่งต่อไปข้างหน้าโดยไม่ชะลอความเร็ว
ทุกคนชะงักค้าง ชิงโย่วมองพี่ซ่านโม่ที่อยู่ข้างกายอย่างเหม่อลอย ใบหน้าซีดเผือดในทันที เธออยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ในลำคอมีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง
สมองของข่งปิงว่างเปล่า ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเธอไม่มีเวลาตอบสนอง
“พี่…พี่ซ่านโม่…”
ข่งปิงเรียกชื่อด้วยเสียงสั่น ทันใดนั้นหัวของเธอก็โดนตบเข้าอย่างจัง
“มองฉันทำไม มองทางสิ!”