เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 327 ซ่านตั้ว
ทั้งสองนั่งบนน้องสาวเนื้องอกเดินทางต่ออยู่นาน ระหว่างทางข่งปิงหยิบแผนที่ออกมายืนยันเส้นทางหลายครั้ง แล้วเดินทางต่อไปในเมือง
เธอไม่กล้าให้น้องสาวบินสูงเกินไป กลัวว่าจะดึงดูดความสนใจโดยไม่จำเป็น จึงทำได้เพียงบินต่ำเลียบชายคา
บินมานานขนาดนี้แต่ยังอยู่ในเมือง หลีอินอดถามข้อสงสัยในใจไม่ได้ “พี่ข่งปิง พวกเรายังไม่ออกจากเมืองอีกเหรอ”
ข่งปิงที่นั่งอยู่ข้างหน้ามองเธออย่างสงสัย “ออกจากเมืองคืออะไร”
หลีอินชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนี้ จึงลองอธิบายว่า “เมือง ชานเมือง ป่าเขา แล้วก็ทุ่งหญ้าในรูปถ่าย”
ข่งปิงยื่นมือไปแตะรูปถ่ายที่ซ่อนอยู่ตรงอก แล้วลูบหัวหลีอิน ยิ้มพลางพูดว่า “แม่หนู เธอนอนจนเบลอไปแล้วหรือเปล่า ทุ่งหญ้าไม่ใช่ที่ที่พวกเราฝันอยากไปหรอกเหรอ ตอนนี้จะไปถึงที่นั่นได้ยังไง เรายังไม่พร้อม แถมยังหาทางเข้าไม่เจอด้วย”
หลีอินเงียบไป เธอวิเคราะห์จากคำพูดของข่งปิงได้สองข้อ
โลกทั้งใบที่พวกเธออยู่มีแต่เมือง!