เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 ชื่อจริงของนักพรตหวัง
ช่วงบ่าย หลังร่ำลากับครอบครัวของฉินโหยว ทั้งสองก็จับมือกันมุ่งหน้าไปยังสำนักงานหลินไห่ที่อาเย่กับคนอื่น ๆ ร่วมกันก่อตั้งขึ้น
ฉินโหยวเองก็อยากตามไปด้วย แต่แม่ของเธอดึงตัวไว้ บอกว่าจะพาไปซื้อเสื้อผ้า เธอจึงได้แต่มองหลีอินกับหนิงจู๋เดินจากไปตาละห้อย
“ตอนอาเย่กลับมาคราวก่อน อาเย่เล่าให้ฉันฟังว่าสำนักงานของพวกอาเย่ไปได้สวยมาก แถมยังเจอลูกศิษย์ฝีมือดีมีพรสวรรค์อีกสองคนด้วย แล้วเพราะอาเย่เคลื่อนไหวได้คล่องตัวมาก ตอนนี้หลายอำเภอใกล้ ๆ ก็ขอให้พวกเขาช่วยจัดการเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ งานยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักเลย”
หลีอินประหลาดใจเล็กน้อย “เพิ่งผ่านไปไม่นานเองนะ เจอลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ดีถึงสองคนแล้วเหรอ?”
“อืม ได้ยินว่าเป็นผู้รอดชีวิตจากหลินไห่ด้วย เดิมทีอาเย่กับคนอื่น ๆ แค่เห็นว่าทั้งสองเป็นคนจิตใจดี แถมตั้งใจใฝ่เรียน เลยให้ช่วยงานในสำนักงาน ไม่นึกเลยว่าทั้งคู่จะมีพรสวรรค์ด้านเคล็ดวิชาของสำนักงานมาก ตอนนี้อาเหยียนรับเป็นศิษย์แล้ว”
“ฮ่า ๆ ก็ความสามารถของอาเย่กับลุงสยงถ่ายทอดได้แค่คนเดียวต่อรุ่นนี่นา”