เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 284 แผนบำเพ็ญเพียรที่ออกแบบเฉพาะ
หลีอินไม่ได้เลือกกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงในทันที แต่ลอยนิ่งอยู่ในความมืดผืนนี้ หลับตาสัมผัสอย่างละเอียด
ที่นี่ไม่เหมือนโลกอิสระที่เธอเคยคิดไว้ ทั้งยังไม่ได้แยกขาดจากมิติทดสอบที่เธอสำรวจไปก่อนหน้านี้
จากข้อมูลที่สิ่งมีชีวิตแห่งฝันร้ายซึ่งส่งออกไปนำกลับมา แม้บริเวณนี้จะอยู่ห่างจากเขตที่เธอเคยสำรวจพอสมควร แต่ก็ยังเชื่อมต่อกันอยู่
เพียงแต่ไม่รู้ทำไม ฝั่งนี้ถึงมีเมืองมากกว่าและมีมนุษย์มากกว่า เมื่อเทียบกับโลกที่แทบจะรกร้างโดยสิ้นเชิง บริเวณนี้ค่อนข้างเจริญกว่า
แต่มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน โลกของพวกเขามีขอบเขต ไม่มีใครออกจากขอบเขตได้ ไม่มีใครมองเห็นขอบเขต และพวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขอบเขตคืออะไร
ส่วนโลกทะเลทรายที่หลีอินกับฉินโหยวยืนอยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง หายไปจากโลกขนาดมหึมาที่ประกอบขึ้นจากโลกหลายส่วน
“กลายเป็นพลังงานแล้วถูกฉินโหยวกลืนกินไปเหรอ?”
เมื่อเป็นอย่างนี้ หลีอินก็ยิ่งมั่นใจว่าที่นี่ไม่ใช่โลกจริง แต่เป็นโลกเสมือนที่ก่อรูปขึ้นจากจิตสำนึกบางอย่าง คล้ายโลกเบื้องในหรือโลกฝันร้ายของเธอ