เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 277 สิ้นหวัง? ความหวัง!
เสียงปืนใหญ่กึกก้องดังมาจากทั่วทุกทิศ แสงไฟจากระเบิดสาดส่องพื้นที่รกร้างชานเมืองจนสว่างราวกับกลางวัน
หวังฉีเหยาเคลื่อนตัวว่องไวไปทั่วสนามรบ เธอเพิ่งผ่านการผ่าตัดดัดแปลงร่างกายด้วยการหลอมรวมมา ยังไม่ทันได้ทำความคุ้นเคยกับพลังของตัวเอง ก็ต้องเผชิญหน้ากับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้กลางสนามรบเสียแล้ว
แสงสีขาวไหลเวียนทั่วร่าง เธอพยายามควบคุมร่างที่พุ่งทะยานสุดกำลังไม่ให้สะดุดล้ม
ตอนนี้เธอเข้าไปใกล้ใต้เท้าของอสุรกายแล้ว รอบตัวมีเพียงเสียงระเบิดกึกก้องของอาวุธปืนและแสงไฟวาบ
อาวุธที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ผู้คนหวาดผวา ต่อให้ตอนนี้ยิงโดนร่างเธอเต็ม ๆ ก็ยังทำอันตรายไม่ได้แม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเทพมาร
หวังฉีเหยาจ้องขาอันใหญ่โตของเทพมาร สูดหายใจลึกแล้วเร่งความเร็วพุ่งเข้าใส่ทันที