เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 229 เมืองนำร่อง เฉินจินเจ๋อกลับมาทำงานอีกครั้ง
ระหว่างรอปลาย่างสุก หนิงจู๋ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบวิ่งไปค้นกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง แล้วหยิบชุดว่ายน้ำออกมาสองชุดท่ามกลางสายตาฉงนของหลีอิน
ชุดหนึ่งเป็นแบบสองชิ้น ดีไซน์น่ารักประดับระบาย ส่วนอีกชุดเป็นชุดว่ายน้ำวันพีซสีขาว
ทั้งสองชุดขนาดไม่ใหญ่ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ชุดที่เธอจะใส่เอง แล้วคนที่เหลืออยู่ตรงนี้จะเป็นใครก็เห็นชัดอยู่แล้ว
หลีอินก้มมองกางเกงขาสั้นที่ใส่สบายของตัวเอง แล้วมองสีหน้าคาดหวังของหนิงจู๋ มุมปากกระตุก
“ฉัน ฉันไม่ใส่ได้ไหม?”
หนิงจู๋ไม่พูดอะไร แค่ส่งเสียงฮึดฮัดสองที ความหมายชัดเจนอยู่แล้ว
“แต่ว่า… แต่นี่มันต่างอะไรกับใส่ชุดชั้นในเดินไปเดินมาล่ะ?”
หนิงจู๋ก้มมองชุดว่ายน้ำที่ตัวเองใส่อยู่ เกือบจะโมโหจนหลุดหัวเราะ
ยัยเด็กนี่ แอบหาว่าฉันเป็นโรคจิตอยู่หรือไง?