กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 196 ตื่นขึ้น
ฝนตกลงมา รถหลายคันจอดอยู่ในสุสานชานเมือง
หลีอินเห็นคนคุ้นหน้าหลายคนที่นี่ ทั้งศาสตราจารย์จาง นายตำรวจหลิว และคุณลุง
รวมถึงตัวเธอเองด้วย
เด็กสาวที่คุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าแผ่นป้ายสุสานสะอื้นจนพูดไม่ออก น้ำตาของเธอปะปนกับละอองฝน ทุกหยดคือความคิดถึงพ่อแม่อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อคนรอบข้างทยอยจากไป หลีเหวินเฮ่อก็ขับรถไปส่งหลานสาวที่เพิ่งสูญเสียพ่อแม่กลับบ้าน เขาไม่ได้อยู่ปลอบเธอ แต่รีบกลับบ้านของตัวเอง
หลีอินรู้ว่าเพราะอะไร เพราะเขากลัวว่าพวกองค์กรลัทธินอกรีตจะทำร้ายเธอ
แต่คำถามนั้นก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง ในเมื่อคุณลุงรู้ว่าจะถูกองค์กรลัทธินอกรีตโจมตี ทำไมถึงไม่หนีไป?
แม้แต่ตอนดูความทรงจำของศาสตราจารย์ฝาง หลีอินก็ยังรู้สึกเลือนรางว่าคุณลุงจงใจแพ้
ทำไมกัน?