เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 194 ฉันกลับมาแล้ว…
(ตั้งแต่บท ที่ 184 เป็นต้นไป เป็นเนื้อหาที่แก้ใหม่ทั้งหมด เนื้อเรื่องต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง ใครที่ยังไม่ได้อ่านเริ่มอ่านจากตรงนั้นได้เลย)
ระหว่างร่วงลงมา จู่ ๆ หลีอินก็เห็นแสงสว่างขึ้น เธอหันมองไปด้านข้าง เบื้องล่างคือเมืองหลินไห่ที่เธอเคยเห็นมาหลายครั้ง เมืองหลินไห่ยามค่ำคืน
ที่แท้ เธออยู่ในฝันจริง ๆ ด้วย…
หลีอินหลับตาลง ค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้นแล้วกดเบา ๆ เมืองหลินไห่ที่ “สงบ” ราวกับผิวน้ำแตกสลายราวกับกระจก โลกอันว่างเปล่าไร้ชีวิตปรากฏขึ้นตรงหน้า ผู้คนนับไม่ถ้วนบนพื้นบิดตัวและคลานไปมา ราวกับกำลังดิ้นรน หรือไม่ก็เหมือนกำลังเต้นรำ ช่างพิกลและไร้เหตุผล
ทุกสิ่งรอบตัวแตกสลายอีกครั้ง จันทร์สีเลือดลอยเด่นสูงอยู่บนฟ้า ภาพนั้นเหมือนกับที่เธอเคยเห็นทุกประการ
หนวดสีดำนับไม่ถ้วนฉีกแผ่นดินอย่างบ้าคลั่งแล้วพุ่งทะลุขึ้นมา พวกมันบิดตัวเลื้อยคดเคี้ยวราวกับทะเลสีดำที่กำลังยุกยิก แผ่ขยายไปทางจันทร์สีเลือดอย่างบ้าคลั่ง!
เสียงกรีดร้องแหลมเสียดแทงท้องฟ้ายามค่ำคืน นั่นคือเสียงเรียกของหนวดนับไม่ถ้วน บทเพลงสรรเสริญที่พวกมันมอบให้ความมืด ยอมสยบต่อความหวาดกลัว ศรัทธาในฝันร้าย และนำพาความพินาศมาสู่โลก
ภาพนี้สั่นสะเทือนยิ่งกว่าการปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดตัวใด ๆ และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า
หลีอินยังคงหลับตา ปล่อยให้ร่างกายร่วงลงไป