บทที่ 147 สถานการณ์ในหมู่บ้านตงเซิ่ง

บทที่ 147 สถานการณ์ในหมู่บ้านตงเซิ่ง

เซี่ยอวิ๋นเซียวชูมือขึ้น พื้นที่รกร้างข้าง ๆ ก็ระเบิดตูม เปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในชั่วพริบตา สีหน้าของชาวบ้านที่ถูกแสงไฟส่องดูชวนขบขันเป็นพิเศษ

พวกเขาอ้าปากค้าง ความระแวดระวังเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ดูบิดเบี้ยวไปหมด

เซี่ยอวิ๋นเซียวกวักมือเรียก เปลวไฟคล้ายถูกพลังบางอย่างดึงดูดให้ไหลไปรวมกันที่ฝ่ามือของเธอจนหมด

เมื่อเปลวไฟถูกรวบกลับไปจนหมด ในมือของเธอก็มีลูกไฟร้อนระอุลูกหนึ่ง แสงไฟเต้นระริกอยู่บนฝ่ามือ ราวกับสัตว์เลี้ยงเชื่อง ๆ ตัวหนึ่ง

ชาวบ้านเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนกัน ต่อให้เป็นหลวงจีนที่อ้างว่าตัวเองเป็นผู้ส่งสารแห่งเทพ พลังเทพที่เขาแสดงออกมายังดูเล็กน้อยเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าเปลวไฟนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่สูญเสียการคุ้มครองจากทวยเทพไปนานแล้ว แทบไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดา

มีชาวบ้านหลายคนคุกเข่าลงในทันที กราบไหว้เซี่ยอวิ๋นเซียวอย่างนอบน้อม

คนอื่น ๆ เองก็หมดความคิดจะต่อต้าน โยนกระบองกับจอบในมือทิ้ง

แล้วถอยกรูด กลัวว่าเปลวไฟจะพุ่งมาหาตัวเองในทันใด