กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 134 เผ่าบริวารเทพมาร
ใต้หมวกและผ้าพันแผลของเจ้าของบ้าน ไม่มีทางเป็นแผลธรรมดา ในกะโหลกที่ยุบลงไปข้างในไม่มีเลือดหรือสมอง มีแต่ก้อนเนื้องอกเต็มไปหมด!
ก้อนเนื้องอกเหล่านั้นเรียงแน่นขนัดเหมือนตัวอ่อนในรังผึ้ง ขยับยุกยิกไม่หยุด ส่งกลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้ ดูเหมือนพวกมันจะเชื่อมต่อกันด้วยบางสิ่งประหลาด คล้ายเซลล์แต่ละเซลล์ที่รวมกันเป็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัว
พอได้ยินคำถามของหลีอิน เจ้าของบ้านก็เห็นได้ชัดว่าลนลาน ยกมือขึ้นหมายจะปิดหัว แต่ข้อมือกลับถูกหลีอินจับไว้แน่น เขาทำได้แค่ดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง พูดเสียงสั่นเครือว่า “อย่า...อย่ามองฉัน ฉันเป็นมนุษย์ ฉันเป็นมนุษย์จริง ๆ...”
หลีอินขมวดคิ้ว เธอเคยได้ยินคำแก้ตัวแบบนี้ เมื่อวานหร่วนชิวเจี๋ยก็พูดคล้าย ๆ กัน
“บนหัวนายมันเป็นอะไร?” หลีอินรู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อย จึงถอยห่างออกไปก่อนค่อยถาม
เจ้าของบ้านยังคงอ้อนวอนขอชีวิต จนถูกถามเป็นครั้งที่สองถึงยอมตอบ “ฉัน...ฉันถูกคนทำร้าย ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ แต่พอกลับถึงบ้าน หัวก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว ฉันไม่กล้าแจ้งตำรวจ ไม่กล้าไปโรงพยาบาล...”
หลีอินไม่เชื่อคำโกหกของเขาหรอก
หัวโดนเปิดกะโหลกขนาดนี้ ยังออกมายืนพึมพำหน้าบ้านคนอื่นกลางดึกอีก? บอกว่าไม่รู้ว่าทำไม นายเชื่อตัวเองหรือไง?