บทที่ 110 ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ

บทที่ 110 ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ

นายตำรวจหลิวก้มหน้าลงจนมองสีหน้าไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มคุ้นเคยบนใบหน้า

เป็นรอยยิ้มอ่อนโยน ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน แต่หลีอินกลับมองไม่เห็นความรู้สึกใด ๆ จากรอยยิ้มนั้น

เหมือนหน้ากากที่แกะสลักอย่างประณีต งดงามแต่ไร้ชีวิต

กล้ามเนื้อทุกมัดบนใบหน้าราวกับขยับตามต้นแบบที่กำหนดไว้ เป็นรอยยิ้มสมบูรณ์แบบที่ใครเห็นก็จะรู้สึกสนิทสนมขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ตั้งแต่เห็นครั้งแรก หลีอินก็รู้สึกไม่สบายใจ มันดูแปลกแยกอย่างบอกไม่ถูก

สีหน้าแบบนี้ไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของนายตำรวจหลิว เธอเคยเห็นมันบนใบหน้าของคนคนเดียวเท่านั้น—ศาสตราจารย์ฝาง

“เธอดูออกได้ยังไง? อืม ฮะ ๆ ขอโทษที คำถามนี้ไม่จำเป็นเลยสินะ ในเมื่อฉันเผยพิรุธต่อหน้าเธอมามากขนาดนี้แล้ว”

นายตำรวจหลิวยกแก้วน้ำตรงหน้าขึ้นจ่อริมฝีปาก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ววางลง ก่อนถอนหายใจ