กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 105 พี่คะ ฉันอวิ่นเอ๋อร์...
อวี๋อวิ่นเอ๋อร์ก้าวเข้ามาอย่างสั่นเทา มองใบหน้าซีดขาวที่คุ้นเคยอยู่ท่ามกลางชั้นเคราตินแตกหัก ความเจ็บปวดในใจแทบฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ
ซูจี้เคยยืนหยัดเพื่อเธอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เป็นคนที่มอบความอบอุ่นเหมือนคนในครอบครัวให้เธอ เป็นพี่สาวที่เธอรักที่สุด แต่ตอนนี้กลับนอนอยู่บนผืนดินไหม้เกรียม ใบหน้าเปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้ ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร
เมื่อมองซูจี้ที่ทั้งร่างแทบไม่เหลือเค้าเดิม หัวใจของอวี๋อวิ่นเอ๋อร์ราวกับถูกใบมีดนับไม่ถ้วนกรีดเฉือน เจ็บจนหายใจไม่ออก
เธอยื่นมือออกไปเบา ๆ อยากสัมผัสใบหน้าซีดขาวของพี่สาว แต่หลีอินส่งเสียงห้ามไว้ “อย่าเข้าไปใกล้ สภาพของเธอตอนนี้ยังไม่แน่ชัด อันตรายมาก อีกอย่างเธอยังไม่ตาย แค่สภาพซับซ้อนหน่อย ฉันต้องจัดการหนวดกับชั้นเคราตินพวกนี้ให้เสร็จก่อน ถึงจะลองปลุกเธอได้”
หลีอินเดาว่าซูจี้ที่หลับใหลอยู่ด้านในเป็นตัวแทนของบุคลิกหลัก ส่วนชั้นเคราตินที่หนวดรวมตัวกันเป็นด้านนอกคือบุคลิกก้าวร้าวที่ศาสตราจารย์ฝางแยกออกมา