บทที่ 88 เรียกฉันว่ารุ่นพี่หญิงสักคำสิ

บทที่ 88 เรียกฉันว่ารุ่นพี่หญิงสักคำสิ

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงวันหยุดยาวช่วงวันชาติ

ตลอดสามวันนี้ หลีอินได้เห็นกับตาว่าเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้อย่างไร

พวกเธอสองคนขยันแบบถวายชีวิตจริง ๆ ถือโทรศัพท์ค้นคว้ากันทั้งวัน แม้แต่ตอนกินข้าว นอน หรือเข้าห้องน้ำก็ยังถือไว้ในมือ

พวกเธอจดบันทึกสิ่งที่ค้นคว้าไว้หลายเล่มเสียจนหลีอินอดทึ่งไม่ได้

ระหว่างนั้นเธอทนดูต่อไม่ไหว จึงเล่าความจริงให้พวกเธอฟัง แต่สองคนนั้นกลับไม่เชื่อ! ยังหาว่าเธอโกหก อยากถ่วงความคืบหน้าของพวกเธออีก

ในเมื่อพวกเธอคิดแบบนั้น แล้วเธอจะพูดอะไรได้อีก?

ตอนนี้หลีอินเริ่มรู้สึกว่าคนที่ค้นคว้ารูปภาพพวกนี้จะหมกมุ่นจนเสียสติไปแล้วหรือเปล่า

เธอใช้วอลนัตลองทดสอบร่างของทั้งสองคนดูแล้ว แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดธรรมชาติ จึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้ต่อ