กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 52 สวีเหว่ย
ทั้งสามมาหยุดอยู่หน้าโรงพยาบาลจิตเวช อวี๋อวิ่นเอ๋อร์เงยหน้ามองอาคารเก่าคร่ำครึเล็กน้อย แล้วอุทาน “ว้าว”
ที่นี่ดูวังเวงน่ากลัวยิ่งกว่าตึกเสี่ยงถล่มหลังนั้นเสียอีก
“พวกเราเข้าไปได้ไหม?”
หลีอินก้มหน้าเช็กโทรศัพท์ ก่อนจะพยักหน้า “ได้ ที่นี่เป็นโรงพยาบาลแบบเปิด ญาติเข้าเยี่ยมได้ แค่เราอย่าก่อเรื่องก็พอ”
ทั้งสามเดินเข้าไป ภายในโรงพยาบาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงคนไข้พึมพำกับเสียงฝีเท้าของแพทย์และพยาบาลดังขึ้นเป็นครั้งคราว
นายตำรวจหลิวกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพูดเสียงเบา “บรรยากาศที่นี่กดดันอยู่หน่อย แต่ดูแลจัดการเป็นระเบียบดี น่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร”
ทั้งสามมาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์และถามถึงห้องพักของเจ้าของกระทู้
พยาบาลเวรได้ยินว่าพวกเขามาเยี่ยมคนไข้ ก็ส่ายหน้าทันที ตอนนี้เลยเวลาเยี่ยมแล้ว พวกเขาเข้าไปไม่ได้
จากนั้นนายตำรวจหลิวก็หยิบบัตรตำรวจออกจากกระเป๋า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอีกสองคน แล้วพูดกับพยาบาลพร้อมรอยยิ้มว่า “พวกเรามาสืบเรื่องบางอย่าง ต้องขอพบคนไข้สักหน่อย”