กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 43 ฉันจะรับผิดชอบเอง!
นับจากตอนมาถึงเมืองหลัวอัน เวลาก็ผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว
เฉินจินเจ๋อพาหวังอี้กับนายตำรวจหลิวสืบสวนอยู่ในเมืองตลอดทั้งคืน ส่วนคนอื่น ๆ คอยเฝ้าระวังอยู่รอบนอก เพื่อป้องกันไม่ให้รถคันไหนขับหลงเข้ามา
เรื่องนี้ต้องปิดข่าวแน่นอน เมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งมีคนตายไปกว่าหมื่นคน ถ้าเรื่องแพร่ไปบนอินเทอร์เน็ต ความตื่นตระหนกที่เกิดขึ้นคงเกินกว่าทุกคนจะจินตนาการได้
แต่ข่าวดีก็คือ คนในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้แทบจะตายกันหมดแล้ว การปิดข่าวจึงทำได้ง่ายขึ้นมาก…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังอี้ก็อดหลับตาลงอย่างเจ็บปวดไม่ได้
นี่เป็นหายนะที่ใหญ่หลวงเหลือเกิน เป็นโศกนาฏกรรมที่น่าเศร้าเหลือเกิน
เมืองหลัวอัน เมืองเล็ก ๆ ที่เคยเงียบสงบและร่มเย็น บัดนี้กลับกลายเป็นซากปรักหักพังที่เงียบงัน ศพกองทับถมกันราวกับภูเขา กลิ่นคาวเลือดอบอวลในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก
นายตำรวจหลิวพบทะเบียนรายชื่อชาวเมืองในอาคารราชการ จึงนำไปให้ตำรวจที่อยู่รอบนอกเพื่อให้พวกเขาตรวจสอบรายชื่อผู้เสียชีวิต
ศพนับหมื่นร่างวางอยู่ตรงนั้น การตรวจสอบไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ความโหดร้ายและความเจ็บปวดที่เห็น ทำให้ยากจะทนรับไหว