บทที่ 23 เรื่องผีตอนดึก

บทที่ 23 เรื่องผีตอนดึก

หลีอินเดินตามซูจี้ไปยังห้องทำงานห้องหนึ่งในอาคารทดลอง แล้วได้พบฝางซั่วจือ อาจารย์ของซูจี้

เขาดูอายุมากกว่าพ่อแม่ของเธออยู่บ้าง ผมขาวโพลนแล้ว แต่ยังดูแข็งแรง ดวงตาเป็นประกาย

พอเห็นหลีอินเดินเข้ามา ฝางซั่วจือก็ลุกขึ้นทันทีแล้วเดินมาต้อนรับ

“เธอคือหลีอินใช่ไหม? เหมือนแม่เธอตอนสาว ๆ ราวกับคนเดียวกันเลย มา นั่งก่อน”

เขาเชิญหลีอินนั่งลง แล้วให้ซูจี้ไปเอาน้ำมาให้สักแก้ว

หลีอินนั่งลงบนโซฟาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธอเคยได้ยินพ่อแม่พูดถึงศาสตราจารย์ฝางคนนี้ด้วยซ้ำ แต่กลับรู้สึกคุ้นหน้าน้อยกว่าศาสตราจารย์จางเสียอีก ไม่รู้ว่าเขาเรียกเธอมาทำไม

ฝางซั่วจือมองเด็กสาวตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ราวกับได้เห็นคนคุ้นเคย

“ฉันได้ยินเรื่องพ่อแม่เธอแล้ว เสียใจด้วย ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

หลีอินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วง พ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์ก็คงไม่อยากเห็นฉันจมอยู่กับความเศร้า ฉันจะพยายามลุกขึ้นยืนให้ได้”