กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259
แทบจะในพริบตาแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่ เฉียวชีก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ราวกับมีบางสิ่งอันเยียบเย็นเสียดกระดูกพยายามจะชอนไชเข้าสู่ร่าง
ทว่าเมื่อตั้งใจจับสัมผัสดู กลับไม่พบสิ่งใดเลย
นางยืนอยู่ที่นี่หนึ่งเค่อ ในที่สุดก็เห็นไอหมอกสีขาวโปร่งแสงสายหนึ่งซึมออกมาจากรอยแยกแคบยาว
หากไม่สังเกตให้ดี คงนึกว่าตาฝาดไปเอง
รอต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม ก็เห็นไอหมอกสีขาวโปร่งแสงซึมออกมาจากผนังหินอีกสายอย่างไร้กฎเกณฑ์
นางใช้ปราณวิญญาณกักสายหมอกนั้นไว้ในฝ่ามือ แต่ไม่ว่าจะพิจารณาอย่างไร มันก็เป็นเพียงละอองน้ำเท่านั้น
ไม่รอช้า นางหยิบกระบี่ยาวออกจากมิติแล้วฟันลงบนผนังหินทันที ผนังหินพลันปริแตกเป็นรอยแยกขนาดใหญ่