กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 256
ทั้งสองร่อนลงสู่ผืนป่าทึบอย่างมั่นคง ใต้ฝ่าเท้าเต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นรกชัฏ กิ่งก้านและใบไม้หนาทึบบดบังพื้นที่ด้านล่างจนแทบไร้ช่องว่างให้อากาศถ่ายเท
แม้แต่แสงแดดยังยากจะส่องลอดลงมา บรรยากาศรอบด้านตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นเน่าเปื่อย
"ข้างหน้ามีหมอกพิษ ข้าขอไปเก็บสมุนไพรสักหน่อย..."
ต้วนเริ่นเฟิงใช้กิ่งไม้ค่อยๆ แหย่สำรวจเส้นทางรอบๆ อย่างระมัดระวัง
เฉียวชีก้าวขึ้นหน้าไปคว้าคอเสื้อเขาขึ้นมาอีกครา ราวกับหิ้วลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง
"เจ้าชี้ทาง"
ต้วนเริ่นเฟิงมองดูสมุนไพรแก้หมอกพิษที่อยู่ไม่ไกล แล้วหันกลับไปมองเฉียวชี ก่อนจะหลับตาลง ชี้มือไปทางทิศหนึ่งพลางหัวเราะแห้งๆ อย่างยอมจำนนต่อชะตากรรม