กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220
คนในเมืองเล็กๆ แห่งนี้หากมีผู้ใดสิ้นใจ โดยมากล้วนถูกนำมาฝังไว้ที่นั่น
เดิมทีหลงจู๊ยังปลอบใจตัวเองอยู่ในอกว่า คนไปกันตั้งมากมายขนาดนี้ ต่อให้เป็นอสูรประหลาดก็คงถูกขู่จนเผ่นแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ดูท่าคนกลุ่มนี้ล้วนมีวิทยายุทธ์ติดตัว อย่างแย่ที่สุดก็คงไม่ถึงขั้นเอาชีวิตไปทิ้ง อีกทั้งยังไม่แน่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับอสูรประหลาดเสียหน่อย
ทว่ายามนี้พอได้ยินว่าพวกเขากำลังจะมุ่งหน้าไปยังสุสาน ขนทั่วร่างของหลงจู๊พลันลุกซู่ขึ้นมาทันควัน
"มะ...ไม่ได้นะขอรับ! ที่นั่นมีอสูรประหลาดอยู่ มีอสูรประหลาดจริงๆ นะ!"
หลงจู๊ใบหน้าซีดเผือดพลางโบกมือปฏิเสธพัลวัน รังเกียจที่จะย่างกรายไปทางสุสานเป็นที่สุด