กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 211
“เจ้าตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบหรือไร”
เฉียวชีดึงปิ่นปักผมบนศีรษะลงมาหมุนเล่นในมือ
ใบหน้าชราของต้วนเริ่นเฟิงกระตุกวูบ ตกใจจนดวงตาที่หนังตาตกคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ท่านราชครู เหตุ... ไฉนถึงกล่าวเช่นนี้เล่า”
“หากมิใช่ตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกพบ ไยอ้าปากก็ทวงเอาปิ่นปักผมบนหัวข้าเสียแล้วเล่า เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าสำหรับที่นี่ ปิ่นปักผมเป็นตัวแทนของของแทนใจน่ะ”
ต้วนเริ่นเฟิง “...ละ... ล่วงเกินแล้ว...”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อออกอย่างกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง
ตนอายุอานามป่านนี้แล้ว จะไปเกี้ยวพาราสีกับแม่นางน้อยได้อย่างไรกัน
ว่าแต่เด็กสาวข้างนอกเดี๋ยวนี้ใจกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงขั้นกล้าเอ่ยเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัล