กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 208
ยามนี้เมื่อสบโอกาส นางแทบอยากจะห่อตัวเองส่งไปให้รู้แล้วรู้รอด
“ดียิ่ง ถ่ายทอดคำสั่งเปิ่นกงจู่ลงไป พ่อครัวในห้องครัวหลวงเหล่านั้น หากผู้ใดทำอาหารรสเลิศแปลกใหม่ออกมาได้ เปิ่นกงจู่จะมีรางวัลให้อย่างงาม...”
“หรูหลาน ตามเปิ่นกงจู่ไปจวนราชครู นำปะการังสีชาดที่เสด็จพี่พระราชทานให้ติดไปด้วย คราวก่อนท่านราชครูมอบยาบำรุงกายให้ ข้ายังมิได้ส่งของตอบแทนเลย...”
องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้นทันใด ก่อนจะพากลุ่มสาวใช้มุ่งหน้าไปยังจวนราชครูที่อยู่ติดกัน
หรูหลานถึงกับยืนอึ้งไปบ้าง
มะ...ไม่ใช่สิ จำต้องรีบร้อนปานนั้นเชียวหรือ?
ขาหน้าเพิ่งส่งพ่อครัวไปแท้ๆ ขาหลังผู้เป็นนายก็วิ่งโร่ตามไปเสียแล้ว?
“หรูหลาน ยังไม่รีบตามมาอีก”
หากไปช้าเกรงว่าจะไม่ทันการณ์